Güneş bazılarımız için farklı doğuyor.
Bazılarımız daha şanslı,
Bazılarımız daha talihsiz.
Bu manaları ararken karşıma çıkan insanları dinledim.
E bu kadar da tesadüf olamaz ya!
İki kadın,
İkisi farklı yerlerde,
İkisinin de kalbi temiz,
İkisinin de kaderi biyolojik ailelerinden kopuk.
50’li yaşlardalar.
İzler derin, yaralar kapanmış.
Aileleri tarafından iyi yetiştirilmiş, sevgi görmüşler ve sevmeyi biliyorlar.
İkisi de teklifsiz kahve yaptılar.
Sade içtiğimi bilemezlerdi tabiki ama
Aci kahvenin hatırını bırakmak istemiş olabilirlerdi.
Bu gün hazırlandım, aradım navigasyonda, bindim arabaya gittim.
Soluğu çocuk esirgemede alacak, tümünü bağrıma basacaktım.
Niyetim şefkat vermek, ilgi göstermek, biraz sevilmek ve çıkışta çaktırmadan ağlamaktı.
Bu kadar sevineceğimi bilemezdim.
Hiç çocuk yoktu yurtta,
Yurt da yoktu!!!
Çocuklar koruyucu ve evlatlık alan ailelerin yanındaydılar!!!
Bize düşen bu vakitten sonra gelişimlerine destek verecek eğitim ve öğretimlerle yanlarında olmakmış, düzenli gönüllü ziyaretçi olmakmış, kişisel becerilerimizi paylaşmakmış.
Koruyucu aile de olunabiliyormuş evlat edinmeden. Üstelik devlet her türlü maddi ihtiyacını karşılıyormuş.
Lütfen tüm yeteneklerimizi paylaşalım.
Bildiğimiz her vasıftan sorumluyuz bu hayatta.
Bir ressam yapmadığı resimden, bir yazar yazmadığı bir kitaptan, bir anne sevmediği bir çocuktan da sorumludur.
Hayatta her şey ama her şey görünmez ipliklerle bağlıdır.
Bağlarınızı kuvvetlendirin.